|
P A R H A M - P A R I S A N
|
||
|
مرا با گیتارم بسوزانید |
سبک فلامنکو در اَندلس به روش شنیداری اَموزش داده شده و به تکامل رسیده. گیتار فلامنکوی امروز به لحاظ استفاده از تکنیک ها، ریتم های متنوّع، گام ها و هارمونی های بسیار از لحاظ تکنیکی به درجات بالایی رسیده.
در این هنر بداهه نوازی نقش بالایی داره، طوریکه نوازنده خودش بین نت ها پاساژهای ریتمیک (راسگوادو) و یا قسمت های ملودیک (فالستا) به کار ببره و یا به پایان قطعه ای که از قبل نت نویسی شده نت های دیگه ای اضافه کنه.
باید بهتون بگم که سبک فلامنکو سبک فوق العاده دشواریه و به نظر شخصی من سخت ترین سبکی که هنرجو میتونه انتخاب کنه فلامنکوست.
حرف اوّل رو تو گیتار فلامنکو پنجه ی نوازنده میزنه، به طوری که قبل از شروع سبک هنرجو باید حدّاقل 3 ماه روی پنجه ی دست راستش کار کنه.
اساس موسیقی فلامنکو کمپاس و اَیره هستن. کمپاس به الگوی ضربات و تأکیدات ریتمیک در هر توکه از فلامنکو گفته میشه که در واقع موتور ریتم در این سبک از موسیقیه امّا اَیره بیانگر حالت، حال و هوا و ویژگی های بومی و حسّی یک قطعه ست به طوریکه حس غمناک در قالب فلامنکو جوندو و حسّ شاد در قالب فلامنکو چیکو قرار میگیرن که برای حالت اجرای شخصی نوازنده استفاده میشه. . . البته ممکنه شخصی بدون داشتن کمپاس و اَیره از نظر تکنیکی گیتار رو در حدّ بالایی بزنه امّا این نوازندگی هرگز به روح فلامنکو نزدیک نمیشه.
در تکنوازی فلامنکو اجرای همه ی قسمتهای ریتمیک و ملودیک به عهده ی گیتاریست بوده و برای همین نوازنده باید تعداد زیادی تکنیک رو از دست راست و چپ یاد بگیره بخصوص تکنیک های ویژه ی گیتار فلامنکو مثل: اَلزاپوا، ترمولوی 5 نتی و گلپ (ضربه ی انگشت به بدنه ی گیتار).
گیتار فلامنکو حدود 20 فرم ریتمیک داره که بیشتر اونا از 5 فرم اصلی سولئارس، فاندانگو، تانگو، بولریاس و سگریاس مشتق شدن. به هر کدوم از این فرم ها یک پائولو (توکه) میگن.
همچنین در این سبک برخی فرم ها فاقد ریتم منظّم هستن که به توکئوس لیبرا (فرم اَزاد) معروفن.
|